باده گلگون حافظ: پیش از فانی شدن عالم، مست شو:
حافظ اینجا بیآنکه بداند، قانون دوم ترمودینامیک را ترجمانی عرفانی کرده: جهان به سوی تعادل نهایی و نیستی میرود. میگوید قبل از آن «مرگ حرارتی»، ما را با شراب نابود کن. این یک اپیکوریسم کوانتومی است؛ پذیرش فناپذیری از مسیر لذت. نکتهٔ مغفول: نورونهای آینهای ما با خواندن «خراب کن»، مستی را شبیهسازی میکنند. آیا مستی، خود تمرینی زودهنگام برای نیستی نیست؟
راهکار:
این بیت یک مانیفست اپیکوری است: پیش از آنکه آنتروپی و مرگ حرارتی کیهان همه چیز را محو کند، کام جویی آگاهانه تنها شورش معناست. میتوان آن را تمرینی برای «اکنونِ» رادیکال دید.