چرا به آدم بیلیاقت دوباره فرصت میدیم؟ (روانشناسی تکرار اشتباه):
یک حقیقت شگفتانگیز از علوم اعصاب: وقتی به کسی که بارها ناامیدتان کرده فرصت تازه میدهید، دوپامین مغزتان وعده «پاداش بزرگ» میدهد، اما در واقعیت گیرندههای دوپامین حساسیتشان را از دست دادهاند و شما در دام «قمار امید» افتادهاید. به این میگویند «تعصب تداوم» – ترس از هدر رفتن سرمایه عاطفی باعث میشود بارها روی اسب بازنده شرط ببندید. آیا تا به حال حساب کردهاید چند درصد از این «فرصتهای دوباره» واقعاً نتیجه مثبت داشته؟
راهکار:
نگاه نو: شاید این «فرصت دوباره» صرفاً دام مغز ماست برای کاهش ناهماهنگی شناختی – ما روی سرمایهگذاری عاطفیای که کردیم تعصب داریم، نه روی شایستگی طرف مقابل. سوال اینجاست: آیا واقعاً به او فرصت میدی یا به خیالی که ازش داری؟