فرصت دادن به آدم اشتباه

تاوان فرصت دادن به بعضی‌ها؛ بی‌ارزش کردن خود:

مغز در «تقویت متناوب» گیر می‌افتد: وقتی گاهی خوبی و گاهی بدی می‌بینی، همان امید نایاب، قوی‌ترین چسب رفتاری می‌شود؛ دقیقاً مکانیزمی که قمار را اعتیادآور می‌کند. فرصت مکرر به کسی که الگویش تکرار می‌شود، نه بخشش که شرطی‌سازی است. آیا این چرخه را تجربه کرده‌اید؟

راهکار:

این جمله یک معادلهٔ رفتاری است: هر فرصت اضافه، سیگنالی به طرف مقابل می‌فرستد که هزینهٔ بی‌احترامی پایین است. جای پرسیدن «چرا قدرم را نمی‌داند؟» می‌توان پرسید «من با ماندن در این چرخه، به خودم چه پیامی می‌دهم؟» تغییر فوری لازم نیست؛ فقط دفعهٔ بعد قبل از «بله» گفتن، ۲۴ ساعت صبر کن و الگوی سه ماه گذشته را روی کاغذ بیاور.