فرصت آرامش

دلتنگی و انتظار برای لحظات از دست رفته:

دقیقاً همین حسِ «منتظر لحظات قبل بودن» در روانشناسی با نام «نوستالژی تحمیلی» شناخته می‌شود: مغز آن لحظات را ایده‌آلیزه می‌کند تا از واقعیتِ اکنون فاصله بگیرد. جالب است که فرآیندِ «آب شدنِ ذره ذره» همان «انحلال خود» در خاطرات است. آیا می‌توان این دردِ شیرین را به جای تحمل، به موتور خلاقیت تبدیل کرد؟

راهکار:

اگر این حسِ انتظار برای لحظاتِ ازدست‌رفته‌ست، شاید بتوانی با نوشتنِ یک نامه‌ی نرسیده یا خلقِ یک آهنگِ شخصی، آن دلتنگی را به یک اثر هنری تبدیل کنی. این کار فشارِ ذهنی را کم می‌کند.