خدای رفاقتی یعنی کسی که فرشته هم نیست، خودش خداست:
در روانشناسی به پدیدهای به نام «ایدهآلسازی دوست» میرسیم: وقتی کسی را فراتر از انسان میبینیم، دوپامین و اکسی توسین در مغز به اندازه عاشقانههای اولیه ترشح میشود. جالب اینکه مغز ما بین عشق رمانتیک و دوستی عمیق تفاوت زیادی قائل نیست. تو اینجا دو مفهوم «فرشته» (موجودی محافظ) و «خدا» (قدرت مطلق) را کنار هم گذاشتهای که نشان میدهد این رفاقت برایت هم جنبه حفاظتی دارد هم جنبه بینهایت. سوال: آیا تا به حال در این نوع دوستداشتن مرز عشق و رفاقت را گم کردهای؟
راهکار:
این متن بهجای نصیحت، یک دیدگاه عاطفی ارائه میدهد: اگر کسی در زندگیت هست که فراتر از یک فرشته معمولی برایت رفیق است، شاید وقتش رسیده که همان طور که او را «خدای رفاقت» مینامی، قدردان حضور بینظیرش باشی و این حس را با یک کار کوچک اما صمیمی جبران کنی.