تاریخ عشق با طلا؛ فرشتهای در قلب:
در مصر باستان، قلب را در ترازوی پس از مرگ میگذاشتند و اگر سبکتر از پرِ ماعت بود، رستگار میشد. امروز علم میگوید قلب حدود ۴۰ هزار نورون دارد و میدان الکتریکیاش تا چند متری قابل ثبت است. طلا هرگز زنگ نمیزند، اما تاریخِ عشق را نورونهای قلب میسازند، نه فلز. کدام ماندگارتر است: طلا یا حافظه؟
راهکار:
ماندگاری واقعی تاریخ عشق، نه در جنس طلا، که در تکرارِ لحظههای کوچکِ روزانه است. قاب طلایی فقط خاطره را نگه میدارد؛ اما قلب، روایتِ زندهی آن را هر روز بازنویسی میکند. اگر میخواهی این تاریخ پاک نشود، هر روز یک خط تازه به آن اضافه کن: یک پیام، یک نگاه، یک مهربانیِ بیبهانه.