سرزمینم؛ فرش کهنهای که هنوز سرخِ سرخ است:
رنگ سرخ ماندگار در فرشهای قدیمی ایران اغلب از ریشهٔ روناس یا حشرهٔ قرمزدانه گرفته میشد. مولکول اصلی این رنگ، «آلیزارین»، با یونهای آلومینیوم موجود در دندانهها پیوند شیمیایی محکمی میسازد و به الیاف پشم قفل میشود. بههمین دلیل بعد از یک قرن پاخوردن، همچنان تشعشع قرمز خود را حفظ میکند. شاید ملتها هم برای زنده ماندن، به چنین پیوندی با ریشههای فرهنگیشان نیاز دارند. آیا این «دندانه» در جامعهٔ امروز ما دقیقاً چیست؟
راهکار:
این تصویر شاعرانه را میشود یک قدم جلوتر برد: «سرخی فرش» فقط رنگ نیست، نماد ایستادگی در برابر زمان است. اگر بندی به آن اضافه کنی که از رگههای فرسوده اما پررنگ حرف بزند، تناقضِ «کهنهبودن و زندهبودن» را قویتر نشان میدهد.