فرسایش زمان

عمر مثل لاستیک؛ هرچی بیشتر می‌چرخه کمتر می‌مونه:

می‌چرخه؟ اون لاستیک داره قانون دوم ترمودینامیک رو زندگی می‌کنه! هر اصطکاک با زمین، مولکول‌های لاستیک رو به گرما تبدیل می‌کنه و آنتروپی کل جهان رو زیاد می‌کنه. جالبه که «جهت زمان» هم دقیقاً از همین افزایش بی‌نظمی ساخته می‌شه؛ یعنی ما گذر عمر رو فقط به‌خاطر فرسایش درک می‌کنیم. حالا سؤال اینه: اگه فرسایش نبود، اصلاً زمان برامون معنا داشت؟

راهکار:

در واقع میشه جور دیگه دید: لاستیک نو فقط یک ظرف پر از مسیر نیست؛ کم شدنش یعنی راهی که رفته. هر سایش، نشانه‌ای از جابه‌جایی و حرکت است، نه فقط از دست دادن.