نبودنت را به بودنش نمیفروشم؛ ارزش واقعی عشق:
تحقیقات عصبشناختی نشون داده که مغز انسان در فقدان عزیزان، همان مدارهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که در حضورشان فعال میشد. یعنی نبودنِ یک عشق واقعی، از نظر شیمیایی، همان «بودن» را برای مغز تداعی میکند. این یعنی جملهات نه فقط یک احساس، که یک حقیقت بیولوژیک را فریاد میزند. سوال به جامعه: آیا تا به حال نبودن کسی را به اندازه بودنش «حس» کردهاید؟
راهکار:
این جمله رو میشه بهعنوان یه استعاره از «وفاداری به انتخاب» دید: گاهی نبودنِ کسی، خودش یه جور حضورِ عمیقتره. شاید برای پست بعدی، از مخاطب بپرسی «کدوم نبودن رو حاضر نیستی به هیچ بودنی عوض کنی؟»