ذات خراب و ظاهر فریبنده؛ پایان یک فروپاشی:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگویند: انسانها برای حفظ تصویر خوب از خود، نشانههای خرابی درون را نادیده میگیرند. اما پژوهشها نشان میدهد دروغگویی مزمن، سطح کورتیزول را بالا میبرد و این استرس دائمی، تصمیمگیری و حافظه را تخریب میکند؛ درست مثل ترکهای کوچکی که آرامآرام از داخل داربست را میخورند. جالب است که کلاهبرداریهای بزرگ معمولاً به خاطر یک اشتباه کوچک انسانی فرو میریزند، نه سر و صدای بیرونی. چرا آدمها تا آخرین لحظه نمیبینند واقعیت از کار درآمده؟
راهکار:
بازنویسی این دیدگاه: اگر درون مثل داربست پوسیده نباشه، ظاهر مجلل فقط نمای بیرون یک سازهٔ سالم است؛ پس هر فروپاشی، خبر از ترکهای قدیمی میدهد، نه ضعف نما.