عبور از جایی که تو هنوز ایستاده‌ای:
نکتهٔ جذاب اینجاست: تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که «فروپاشی در سکوت» (که در متن اشاره شده) در واقع یک واکنش دفاعی مغز به تروماست—همان‌طور که بدن در برابر شوک بی‌حس می‌شود، روان هم برای بقا، درد را خاموش می‌کند. اما نکتهٔ شگفت‌انگیز: این بی‌صدایی در بلندمدت باعث می‌شود فرد سریع‌تر از دیگری «عبور» کند، چون مغز فرصت پردازش ناخودآگاه را داشته. سوال: آیا تا به حال تجربه کرده‌اید که سکوت در یک رابطه، قوی‌تر از فریاد باشد؟
راهکار:
این متن روایت عبور از یک رابطهٔ نابرابر است. اگر در چنین موقعیتی هستی، یک تمرین عملی: برای خودت یک «نقطهٔ عبور» مشخص کن—مثلاً یک تاریخ یا یک مکان—و بعد از آن، هر بار که خاطره‌ای از آن رابطه به ذهنت رسید، به خودت بگو: «من از اینجا عبور کرده‌ام.» این کار به مغزت کمک می‌کند تا روایت جدید را جایگزین کند.