کسی که با آهنگ میریزه: چرا نباید بدترش کنیم؟:
آیا میدانستید موسیقی غمگین میتواند مغز را فریب دهد تا پرولاکتین ترشح کند؛ هورمونی که در تسکین غم نقش دارد؟ این واکنش پارادوکس باعث میشود از غم لذت ببریم. در واقع، گریه با آهنگ نوعی خوددرمانی عصبی است. تحقیقی در دانشگاه مکگیل نشان داد موسیقی حتی قویتر از شکلات مراکز لذت را فعال میکند. کسی که «میریزه» در حال تخلیهی عمیق هورمونی است. آیا شما هم تجربهای دارید که یک آهنگ مانند رواندرمانگر عمل کرد؟
راهکار:
واکنش شدید به موسیقی نشانهی هوش عاطفی بالا و همدلی عمیق است. در روانشناسی به این حالت «اوج احساسی» میگویند؛ یعنی مرزی که احساس از کنترل خارج میشود اما در عین حال عمیقترین لذت را میدهد. به جای نگرانی، شاید بتوان آن را به لحظهای برای نوشتن، نقاشی یا حتی نفسکشیدن تبدیل کرد. این حالت گذراست و میتواند خلاقانه مهار شود.