قدرت عشق بر غیرممکن؛ آنجا که محال تسلیم میشود:
در روانشناسی اجتماعی، «اثر رومئو و ژولیت» نشان میدهد هرچه مانع بیرونی بزرگتر باشد، جذابیت عشق بیشتر میشود؛ مغز در مواجهه با «محال» دوپامین بیشتری ترشح میکند و سیستم پاداش را فعالتر میکند. از منظر فلسفی، کییرکگور عشق را «جهش ایمان» میدانست که عقل را کنار میزند. یعنی فرمان عشق نه نبود منطق، بلکه بازتعریف آن است.
راهکار:
عشق مثل جاذبه است: هرچه منطق میگوید سقوط نکن، ذهن و بدن در مدار معشوق میمانند. از نگاه علوم اعصاب، عشق رمانتیک مسیرهای تصمیمگیری منطقی را موقتاً آرام و سیستم پاداش را بیشفعال میکند؛ برای همین «محال» نهتنها مانع نیست، بلکه سوخت میل میشود. این جمله را میتوان معکوس هم خواند: محال تسلیم میشود، چون عشق تعریف تازهای از امکان میسازد.