وقت گذاشتن واقعی در رابطه، نه پر کردن وقت خالی:
در روان‌شناسی رابطه، «زمان اختصاصی» با «زمان مرده» فرق دارد: زمان اختصاصی از پیش برنامه‌ریزی می‌شود و قابل جانشین نیست؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند کیفیت این زمان بیش از کمیتش با رضایت رابطه همبسته است. همین تفاوت، نیاز به اولویت‌شدن را از تقاضای توجه جدا می‌کند. مرز توجه و پر کردن وقت کجاست؟
راهکار:
این جمله مرز «بودن» و «پر کردن» را نشان می‌دهد: زمان اختصاصی مثل سرمایه است، نه ظرف خالی. کسی که فقط در خلأ روزش به تو می‌رسد، تو را تکمیل‌کننده می‌کند نه اولویت. برای سنجش رابطه، ببین زمان مشترک از قبل در برنامه هست یا فقط وقتی همه‌چیز خالی شد ظاهر می‌شود.