تنفر یا دلتنگی؟ راز یک پارادوکس روانی:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که تنفر و دلتنگی هر دو در یک ناحیه از مغز فعال میشوند: قشر کمربندی قدامی. این ناحیه مسئول پردازش درد اجتماعی و دلبستگی است. وقتی کسی را از دست میدهی، مغز برای پر کردن خلأ، گاهی خشم را به عنوان یک مسکن موقت انتخاب میکند. در واقع، تنفر یک دلتنگی است که لباس زره پوشیده. سوال اینجاست: آیا میشود این زره را بدون از دست دادن قدرت درونی کنار گذاشت؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس روانشناختی بیرون آمده: تنفر اغلب ماسکی برای دلتنگیهای حلنشده است. اگر این حس را تجربه میکنی، شاید وقتش رسیده که به جای سرکوب، ریشهاش را پیدا کنی: دلت برای چی یا کی تنگ شده که تبدیل به خشم شده؟