فرق من و تو در عاشقانهسازی؛ از نبودن تا جایگاه رؤیایی:
در روانشناسی عشق، فاصله و ابهام باعث فعالسازی سیستم دوپامینرژیک مغز میشود؛ به همین دلیل معشوق غایب اغلب جذابتر از معشوق حاضر بهنظر میرسد. مغز انسان نبودِ محرک عاطفی را با پررنگکردن تصاویر ذهنی جبران میکند، مکانیسمی شبیه ولع در اعتیاد. از سوی دیگر، «رؤیایی کردن جایگاه» میتواند نوعی جابهجایی عشق از فرد به تصویر رابطه باشد؛ یعنی فرد نه خودِ دیگری، بلکه نسخهٔ خیالیاش را دوست دارد.
راهکار:
میتوان این متن را نه برتری یکی بر دیگری، بلکه دو استراتژی متفاوت برای تحمل فاصله دانست: یکی عشق را در نبودن معشوق جستوجو میکند و دیگری نبودن را با رؤیای جایگاه پر میکند. ادامهاش شاید این باشد که شخص سومی پیدا شود که نه فقط جایگاهش رؤیایی است، بلکه در نبود دیگری هم خودش را گم نمیکند.