اراده یعنی پیدا کردن راه؛ بهانه یعنی نخواستن:
در روانشناسی به این «خودناتوانسازی» میگویند: وقتی هدفی برایمان عمیقاً مهم نیست، مغز ناخودآگاه بهانه میسازد تا از شکست و قضاوت شدن در امان بماند. این تنبلی نیست؛ مکانیزم محافظت از عزت نفس است. حتی آزمایشهای علوم اعصاب نشان دادهاند که تصورِ «بیهوده بودن تلاش»، فعالیت قشر پیشانی مغز را کاهش میدهد و انگیزه را خاموش میکند. آیا بهانهها باهوشترین راه برای حفظ این باورند که «میتوانم، ولی نمیخواهم»؟
راهکار:
این جمله را میتوان به یک پرسش عملی تبدیل کرد: در کدام بخش زندگیات بهجای «راه»، داری «بهانه» پیدا میکنی؟ کافی است یک موقعیت مشخص را انتخاب کنی و بهجای توضیحِ چراییِ نخواستن، فقط کوچکترین قدم ممکن را برای خواستن برداری.