لذت دیوانگی: رازی که عاقل نمیفهمد:
در روانشناسی پدیدهای هست به نام «واقعگرایی افسرده»: افراد کمی افسرده دنیا را دقیقتر میبینند، ولی آدمهای شاد با توهمات مثبت زندگی میکنند. لذت دیوانگی شاید همان پاداش تکاملی خودفریبی باشد. منطق میگوید همهچیز بیهوده است، دیوانگی موتور را روشن نگه میدارد.
راهکار:
شاید «دیوانگی» در اینجا همان تجربهی غرقهشدن در «فلو» (Flow) باشد؛ وضعیتی که مغزت منطق را تعطیل میکند و در لحظه ذوب میشوی. عاقلها فقط از بیرون نظارهگر این سیلاند و خشک میمانند.