رسم لات ها: شناخته شدن با نام پدر، نه مادر:
در خردهفرهنگهای مدیترانهای و خاورمیانه، «ناموس» مرد با خویشاوندان زن گره خورده؛ از اینرو لات واقعی مادرش را از کوچه و بازار پنهان میکند تا ناموسش دستنخورده بماند. این سپر انسانی، ریشه در آیینهای پیشازرتشتی «لوطیگری» دارد که زن خانواده را روح محله میدانستند، نه ویترین آن. بابا اما سندی زندهست برای اعتبار عمومی. سؤال: آیا این حفاظت نوعی احترام عمیق است یا معماری خاموش سلطه؟
راهکار:
این جمله فقط یک کد خیابانی نیست؛ آینهای از فرهنگ ناموسی است که در آن «بابا» هویت عمومی یک مرد را میسازد و «مامان» در حریمی دستنیافتنی پنهان میشود. حالا اگر مادر خودش لوطیمسلک بود یا نانآور اصلی، آنوقت این قاعده چطور زیر و رو میشد؟ شاید بشود از دل همین پارادوکس یک داستان کوتاه طنزآمیز نوشت که در آن یک مادر، بیخبر از پسر، تمام محله را سر عقل آورده باشد.