فرهنگ حسرت

حسرت در ایران: پز نیست، سبک زندگی است:

تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشون میده که در جوامع جمع‌گرا مثل ایران، ابراز حسرت اغلب یک «سیگنال تعلق» به گروهه، نه یک اعتراف به ضعف. جالبه که در آزمایش‌های رفتاری، افرادی که حسرت مشترک دارن، سریع‌تر با هم همدلی می‌کنن. این یعنی حسرت می‌تونه پل ارتباطی باشه. سوال: آیا می‌شه این الگو رو به فرصت‌های جمعی تبدیل کرد؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه از زاویه‌ای دیگه دید: حسرت در فرهنگ ایرانی نه ضعف، بلکه نوعی همدلی جمعیه. پیشنهاد می‌کنم به این فکر کنی که چطور می‌شه از همین حسرت به عنوان موتور خلاقیت استفاده کرد، مثلاً در هنر یا داستان‌نویسی.