فرهاد و لیلی

دست نکشیدن از عشق؛ وفاداری به سبک فرهاد و لیلی:

در ادبیات کلاسیک فارسی، فرهاد عاشق شیرین بود، نه لیلی؛ لیلی معشوق مجنون است. این مصرع دو تراژدی بزرگ عاشقانه را در هم می‌آمیزد تا وفاداری را به یک اسطوره مضاعف تبدیل کند؛ گویی حتی اگر تمام عاشقان تاریخ دست بکشند، راوی همچنان معشوق خود را رها نمی‌کند.

راهکار:

نکته تصحیحی: در ادبیات کلاسیک، فرهاد عاشق شیرین است و لیلی معشوق مجنون؛ اینجا دو نام در هم آمیخته شده. اگر عمدی باشد، آمیختگی برای تشدید مفهوم وفاداری است؛ اگر نه، ترکیب «مجنون از لیلی» یا «فرهاد از شیرین» دقیق‌تر است.