فردا زنده نیستم

مرا در آغوش خودت بگیر، شاید فردایی زنده نباشم:

بر اساس نظریه مدیریت وحشت (Terror Management Theory)، یادآوری مرگ، ناخودآگاه ما را به سمت روابط نزدیک و معنابخش سوق می‌دهد. آغوش، با ترشح اکسی‌توسین، نه تنها اضطراب مرگ را موقتاً خاموش می‌کند، بلکه به عنوان «سپری نمادین» در برابر فناپذیری عمل می‌کند. جالب اینجاست که در آزمایش‌ها، حتی تصور در آغوش گرفتن عزیزان، همین اثر را دارد. پرسش تیز: اگر فردا نباشی، آخرین آغوش امروزت به چه کسی تعلق می‌گیرد؟

راهکار:

ترس از نبودِ فردا، در واقع آغوشِ همین حالا را به تنها دارایی واقعی‌ات بدل می‌کند: جزیره‌ای از ابدیت در اقیانوس فنا. آن را کامل دریاب.