نکتهای از ج.ا: دروغ و فرض احمقانه:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد دروغگویان حرفهای نه به خاطر مهارت، بلکه به خاطر سوگیری «تأثیر فراتر از حد» (overconfidence effect) موفق میشوند: آنها تصور میکنند دیگران بسیار سادهلوحتر از واقعیت هستند. جالب است که مغز انسان در تشخیص دروغ معمولاً شانسی بهتر از ۵۴٪ ندارد، مگر در روابط نزدیک که نشانههای ریز رفتاری را میخواند. پس شاید این طعنه نه فقط اخلاقی، که یک هشدار شناختی باشد: آیا جامعهای که دروغ را «هنر» میداند، در نهایت همه را احمق فرض نمیکند؟
راهکار:
این جملۀ تند و تیز به جای نصیحت، یک آینه است: دروغگوها معمولاً فکر میکنند طرف مقابل نفهمتر از خودشان است. شاید بهتر باشد به جای آرامتر دروغ گفتن، اصلاً دروغ نگوییم. همانطور که حافظ گفت: «عیب درویشان بپوشان، زانکه صاحبدل کسی داند که درویشان چه حالی دارند.»