توهم بودی مثل بقیه: حقیقت تلخ آدمها:
در علوم اعصاب، پدیدهای به نام «مدلسازی پیشبینانه» داریم: مغز ما دیگران را نه آنطور که هستند، بلکه بر اساس پیشبینیهای خودش میسازد. این یعنی هر آدمی که میشناسی، ترکیبی از خاطرات، سوگیریها و انتظارات توست، نه خود واقعیاش. حتی نزدیکترین افراد هم در ذهن ما یک شبیهسازی عصبی هستند. اگر همه توهم باشند، پس چه کسی واقعاً در این رابطهها تصمیم میگیرد؟
راهکار:
جملهات مثل بیدار شدن ناگهانی از یک رؤیاست. میتوانی به آن نه بهعنوان یک فقدان، بلکه بهعنوان آزادی نگاه کنی: اگر همه توهم باشند، دیگر لازم نیست اسیر انتظاراتت از آنها باشی. رهایی یعنی دست برداشتن از این باور که «دیگران همانی هستند که ما میخواهیم». آنها فقط مدلهای ناقص ذهن تو هستند.