ناامیدی از آدمها و پناه بردن به طبیعت جاودان:
پدیدهای به نام «اثر گلهای همیشه سبز» در روانشناسی وجود دارد: مغز انسان تمایل دارد چیزهایی را که ثابت و بدون تغییر هستند (مثل طبیعت) امنتر از موجودات متغیر و پیشبینیناپذیر (مثل انسانها) ارزیابی کند. این یک مکانیسم دفاعی باستانی است. اما جالب اینجاست که حتی گلهای همیشه سبز هم در نهایت میمیرند؛ شاید مسئله «ارزش» نیست، مسئله «مدت زمان انتظار» است.
راهکار:
این متن یک حس عمیق از سرخوردگی از روابط انسانی را منتقل میکند. اگر به دنبال بازتعریف این حس هستی، میتوانی به این فکر کنی که «گلهای همیشه سبز» در دنیای واقعی چه چیزهایی میتوانند باشند: یک سرگرمی ثابت، یک عادت مثبت، یا حتی یک حیوان خانگی. گاهی ارزشگذاری روی چیزهای پایدار، جایگزین بهتری برای قضاوت کلی درباره آدمهاست.