فرار از پلیس و زندان عشق:
از دیدگاه روانشناسی، عشق میتواند همان مسیرهای عصبی اعتیاد را فعال کند. دوپامین و اکسیتوسین در مدار پاداش مغز، فرار از «پلیس» زندگی را به تسلیم در برابر «زندان» معشوق تبدیل میکنند. این همان پارادوکس انتخاب آزادانهٔ اسارت است. جالب است بدانید در آزمایشها، افرادی که تازه عاشق شدهاند الگوهای مغزی مشابه افراد وسواسی-جبری نشان میدهند. آیا این اسارت خودخواسته، آزادی نهایی نیست؟
راهکار:
از نگاهی دیگر، تو پلیسِ درونی خودت هستی که از تنهایی فرار میکنی. «زندان» اینجا استعارهای از امنیتِ مطلق در آغوش معشوق است؛ جایی که توقف، دیگر شکست نیست.