پارادوکس فرار از نور در تاریک‌ترین شب‌ها:
این دقیقاً همون «اثر پروانه‌ای معکوس» در روان‌شناسیه: هرچه بیشتر به چیزی نیاز داشته باشی، احتمال فرارت ازش بیشتر می‌شه. تحقیقات نشون داده مغز انسان در شرایط ناامنی، «نور» رو به‌عنوان تهدید تفسیر می‌کنه چون روشنایی یعنی دیده شدن و آسیب‌پذیری. در واقع، فرار از نور یه مکانیسم بقاست نه تناقض. سوال: آیا تا حالا شده از یه فرصت عالی فرار کنی چون آماده دیده شدن نبودی؟
راهکار:
این پارادوکس رو می‌شه به «ترس از موفقیت» تعبیر کرد: آدم‌ها گاهی از چیزی که عمیقاً می‌خوان فرار می‌کنن چون تغییرش ترسناکه. یه سوال از خودت بپرس: «اگه نور رو بپذیرم، چه چیزی رو از دست می‌دم؟» جوابش شاید تاریکی آشناست.