فرار از غم بزرگ

آرزوی فردایی بدون غم؛ از رنجی که از آن من نیست:

دردی که «از آن من نیست» در مغز دقیقاً همان مسیر عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ پژوهش‌ها نشان داده‌اند غم دیگران و طرد اجتماعی در قشر کمربندی قدامی ثبت می‌شود. پدیده‌ای به نام «سرایت هیجانی» باعث می‌شود غم انباشته‌ی اطرافیان را مثل بار خودمان حمل کنیم، بی‌آنکه مرز روانی مشخصی داشته باشیم. آیا مغز می‌تواند بین رنج خود و رنج دیگران تفاوت بگذارد؟

راهکار:

شب در این متن فقط فرار نیست؛ پنجره‌ای است که مغز با کاهش نور و سکوت، حالت پردازش ناخودآگاه را فعال می‌کند. «رنجی که از آن من نیست» را می‌شود مثل لباسی مهمان دید: امشب از تنش دربیاوری و فردا صبح فقط سهم خودت را بپوشی.