فرار از دوست دارم

چرا آدم از «دوست دارم» فرار می‌کند؟:

در روانشناسیِ دلبستگی، مغزِ افرادِ دلبسته‌ی اجتنابی، صمیمیت را نه پاداش، بلکه تهدید رمزگذاری می‌کند؛ آمیگدال آن‌ها با شنیدن «دوستت دارم» فعال می‌شود، درست مثل مواجهه با خطر. به همین دلیل واکنش «فرار» حتی پیش از تفکر رخ می‌دهد؛ عشق برای مغزشان زنگ خطر است، نه آغوش. آیا فرار از «دوست دارم»، فرار از دیگری است یا فرار از تصویری که از خودمان در آینه‌ی او می‌بینیم؟

راهکار:

این تقارن را می‌شود برعکس هم خواند: جن از کلمه‌ی امن فرار می‌کند، آدم از کلمه‌ی خطر؛ چون «دوست دارم» برای بسیاری مساوی است با از دست دادن کنترل. پس شاید فرار از عشق، فرار از خودِ رها شدن است.