فراموشی و واقعیت

فراموشی؛ ناپدید شدن واقعیت از نگاه حافظه:

حافظه‌ی انسان برخلاف تصور عامه، یک فیلم‌بردار وفادار نیست، بلکه یک داستان‌نویس خلاق است. هر بار که چیزی را به یاد می‌آوریم، مغز آن را بازنویسی می‌کند و گاهی جزئیات جدید اضافه می‌کند. پژوهش‌های لوفتوس نشان داده القای خاطره‌ی رویدادهای کاملاً ساختگی ممکن است. پس «ندیدن» معادل «به‌یادنیاوردن» نیست، بلکه برعکس: آنچه یادت می‌آید، ممکن است هرگز رخ نداده باشد. پس آیا ما اسیر داستان‌هایی هستیم که خود ساخته‌ایم؟

راهکار:

این جمله به حافظه به مثابه تنها گواه وجود اشاره دارد. در روانشناسی شناختی، حافظه نه ثبت عینی، بلکه بازسازی هر بارهٔ رویدادهاست. تحقیقات الیزابت لوفتوس نشان می‌دهد حتی خاطرات کاذب می‌توانند به اندازهٔ خاطرات واقعی احساس شوند. پس آیا واقعیت ما زاییدهٔ همان چیزی است که به یاد می‌آوریم؟