فراموش نشدن غم

چرخه بی‌پایان غم؛ از دل هر فراموشی، غمی تازه:

بازدمِ عمیق، عصب واگ را فعال می‌کند و ضربان قلب را پایین می‌آورد؛ به همین دلیل است که بعد از گریه یا آه کشیدن، بدن آرام می‌شود. از طرف دیگر، خاطرات غمگین هر بار که به ذهن می‌آیند، در مغز «بازنویسی» می‌شوند؛ یعنی غمِ تازه، یک کپیِ تغییر یافته از غمِ قبلی است، نه یک مهمان ناشناس. پس این چرخه فقط استعاره نیست؛ مکانیزم حافظه و سیستم عصبی خودمختار است.

راهکار:

این نگاه را برعکس کنید: هر دم بعد از بازدم، دوباره زندگی را به ریه‌ها برمی‌گرداند؛ پس هر غمِ تازه می‌تواند نشانه‌ای از زنده بودن باشد، نه زندانی شدن.