فراموش نکردن خالق

بندگی خدا با وجود گناه؛ امید به رحمت خالق:

در روان‌شناسی اجتماعی، افرادی که خود را گناهکار می‌دانند اما وابستگی مذهبی دارند، اغلب دچار «ناهماهنگی شناختی» می‌شوند؛ مغز برای کاهش تنش، خدا را به‌جای ناظر تنبیه‌گر، شاهدی همیشگی می‌سازد. در تاریخ عرفان اسلامی نیز «گناهکارِ امیدوار» جایگاه ویژه‌ای دارد. آیا این امید، خودفریبی است یا عمیق‌ترین شکل ایمان؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از نگاه الهیات رحمت‌محور بازخوانی کرد: حتی نافرمانی بنده، اگر با آگاهی از حضور خالق همراه باشد، در نگاه برخی عرفا خود مسیری به سوی قرب است؛ چون فراموش نکردن او، رشته ارتباط را قطع نمی‌کند.