فراموشی سریع مردم و رنجش ناشی از آن:
مغز انسان برای بقا، تمایل شدیدی به «حافظه وابسته به حالت» دارد. یعنی احساسات و خاطراتی که در یک حالت روحی خاص شکل می‌گیرند، در همان حالت راحت‌تر یادآوری می‌شوند. وقتی حالت عاطفی فرد تغییر کند، دسترسی به آن خاطرات برایش دشوار می‌شود؛ گویی فراموش کرده. این یک خطای شناختی است، نه لزوماً بی‌وفایی. آیا تا به حال متوجه شده‌اید که خودتان نیز در حالت‌های مختلف، یک شخص را متفاوت به یاد می‌آورید؟
راهکار:
این احساس، ریشه در یک پدیده روانی به نام «حافظه موقعیتی» دارد؛ یعنی خاطرات خوب و بد ما اغلب با شرایطی که در آن رخ داده‌اند گره خورده‌اند. وقتی آن شرایط تغییر می‌کند، یادآوری آن احساسات برای طرف مقابل سخت می‌شود. شاید نوشتن نامه‌ای که هرگز فرستاده نمی‌شود، به رها کردن این بار کمک کند.