یادم میره تو ایرانم: حس غربت در خانه:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگویند: ذهن برای فرار از تنش میان واقعیت و آرزو، موقتاً واقعیت را حذف میکند. جالب اینجاست که مغز انسان در لحظات خلاقیت یا لذت شدید، ناحیهٔ پیشپیشانی (مسئول خودآگاهی مکانی) را خاموش میکند. یعنی همان لحظهای که یادت میرود تو ایران هستی، مغزت درِ آزادی موقت را باز کرده. سوال اینجاست: این فراموشی نعمت است یا طلسم؟
راهکار:
این جمله انگار از یک لحظهٔ گسست روانی میگوید. شاید بتوانی برای خودت یک «نقشهٔ واقعیت» بکشی: جایی که لحظههای فراموشی و یادآوری را ثبت کنی. ببین چه چیزهایی باعث میشود یادت برود کجایی؟ آن لحظات همان کلیدهای رهایی یا پذیرشاند.