دلتنگی به اندازه تهران؛ وقتی فراموش کردن ممکن نیست:
در روانشناسی، عشق رمانتیک مسیرهای دوپامینرژیک مغز را تقریباً شبیه اعتیاد فعال میکند؛ به همین دلیل جدایی علائم ترک واقعی دارد. هیپوکامپ خاطرات هیجانی را با جزئیات حسی گره میزند، پس یک اسم یا حتی نام یک شهر میتواند واکنش بدنی واقعی ایجاد کند. وسعت تهران هم استعارهی شناختی دقیقی است: مغز در غم، فاصلهها و اندازهها را بزرگتر از واقعیت پردازش میکند.
راهکار:
از نگاه عصبشناسی، تجربهی شما شبیه ترک یک ماده است؛ مغز هنوز مسیر پاداش را با حضور او فعال نگه داشته و به همین دلیل هر خاطره مثل موج کوتاه اما تندی برمیگردد. نوشتن این جملهها در قالب نامهای بدون مخاطب میتواند به مغز کمک کند روایت را از مدار هیجانی به مدار زبانی منتقل کند.