کاش خاطرات دکمه حذف داشتند؛ درد دلتنگی و آرزوی فراموشی:
حافظه یک فایل ثابت نیست؛ هر بار یادآوری، آن را بازسازی و بازنویسی میکند. به همین دلیل خاطرات تلخ با هر مرور ممکن است تغییر شکل دهند یا کمرنگ شوند. پژوهشها روی داروی پروپرانولول و تحریک نوری مغز نشان داده میتوان خاطرهی تروماتیک را هدفمند تضعیف کرد، اما حذف کامل یک خاطره بدون آسیب به سایر خاطرات هنوز ممکن نیست. اگر دکمهی حذف واقعاً وجود داشت، فشارش میدادی؟
راهکار:
خاطرات قرار نیست حذف شوند؛ مغز آنها را با هر بار مرور بازنویسی میکند و به نسخهای قابلتحملتر تبدیل میشوند. پس شاید دکمهی حذف واقعی، تغییر زاویهی نگاه باشد نه پاککردن گذشته.