پذیرش پایان رفاقت، اما نه فراموشی:
مغز انسان برای بقا، خاطرات عاطفی قوی را با ترشح دوپامین و نوراپینفرین در لحظه شکلدهی، ماندگارتر میکند. جالب اینجاست که تلاش برای سرکوب یک خاطره (مثل «فراموش کردن عمدی») دقیقاً باعث تقویت آن در ناخودآگاه میشود - پدیدهای به نام «اثر بازگشتی طنزآمیز». پس شاید پذیرش پایان رفاقت آسانتر از پذیرش ماندگاری خاطراتش باشد. شما کدام را سختتر میدانید؟
راهکار:
خاطرات رفاقتهای گذشته را میتوان به عنوان بخشی از هویت خود پذیرفت، نه چیزی که باید فراموش شود. این خاطرات درسهایی از زندگی هستند که حتی پس از پایان رابطه، ارزشمند باقی میمانند.