فراموش کردن اکس با این همه آدم جدید آسان است:
اینجا یه پارادوکس عصبشناختی هست: هرچقدر گزینههای بیشتری باشه، مغز در انتخاب رضایت کمتری میگره، نه بیشتر. به این میگن «پارادوکس انتخاب». ضمناً «سوگیری محو شدن عاطفه» باعث میشه خاطرات منفی با اکس کمرنگتر از مثبتها دیده بشن؛ یعنی دروغها و بیتوجهیها رو یادت نمیاد. پس «زیادی بودن آدمها» هم میتونه به فلج تصمیم تبدیل بشه. سؤال به جامعه: آیا بهخاطر ترس از گزینهی بهتر، پشیمون شدین؟
راهکار:
نگاه را از «تعداد آدمها» به «کیفیت خواستههایت» بچرخان: سه ویژگی که در رابطه قبلی نبود و برایت ضروری است را بنویس. این کار مقایسه با اکس را به انتخاب آگاهانه تبدیل میکند.