فراموشی رنج گذشته بعد از رسیدن به آرزوها:
پدیده روانشناختی «سازگاری لذت» یا «تردمیل لذت» نشان میدهد مغز انسان پس از رسیدن به هدف، سطح رضایت را به خط پایه بازمیگرداند و خاطره رنج قبلی را کمرنگ میکند. هیپوکامپ خاطرات تلخ را با برچسب احساسی ضعیفتری ذخیره میکند تا بقا تضمین شود. جالب اینجاست که این فراموشی، موتور محرک تلاشهای بعدی است؛ اگر درد گذشته را همیشه حس میکردیم، هرگز ریسک نمیکردیم. آیا این فراموشی نعمت است یا نفرین؟
راهکار:
این فراموشی نه یک نقص، بلکه یک مکانیزم بقاست؛ اگر مغز رنج گذشته را با همان شدت نگه میداشت، هرگز جرئت شروع مسیر جدید را پیدا نمیکردیم. شاید بهجای سرزنش خودمان برای ناسپاسی، میتوانیم این لحظه را بهعنوان یک توقف کوتاه ببینیم: قبل از اینکه آرزوی بعدی متولد شود، از همین حالا یک عکس ذهنی از مسیر طیشده برداریم.