زمستان و فراموشی درختان سایه‌انداز:
درختان خزان‌پذیر برای بقا در زمستان برگ‌هایشان را می‌ریزند تا آب و انرژی ذخیره کنند. اما جالب اینجاست که ریشه‌هایشان در اعماق خاک هنوز زنده است و در بهار دوباره سایه می‌اندازند. این پدیده در روانشناسی به «اثر غیبت» معروف است: وقتی چیزی یا کسی از دید ما دور می‌شود، ارزشش را فراموش می‌کنیم. آیا ما هم مثل طبیعت، به فراموشی‌های موقت نیاز داریم تا دوباره قدر بدانیم؟
راهکار:
این استعاره رو میشه به روابط انسانی تعمیم داد: آدم‌هایی که فقط در فصل نیاز دیده میشن، با تغییر فصل فراموش میشن. شاید ارزشش رو داره به این فکر کنیم که چطور می‌تونیم قدردانی رو از فصلی به فصل دیگه ببریم.