فراق و گذر عمر

در آرزوی تو: شعر عاشقانه حسرت و گذر عمر:

اثر زیگارنیک در روانشناسی: مغز انسان آرزوهای ناتمام را ۹۰٪ بیشتر از خواسته‌های برآورده به خاطر می‌سپارد، چون سیستم دوپامین با نرسیدن تحریک می‌ماند. این یعنی حسرت، موتور بقا بوده که حالا به فحش وجودی تبدیل شده. چرا مغزمان اینقدر عاشق زخم‌های کهنه است؟

راهکار:

این شعر می‌تواند نشان‌دهندهٔ دل‌بستگی به تصویری ایده‌آل باشد، نه لزوماً شخص واقعی. گاهی حسرت، خودش تبدیل به هویتی می‌شود که رها کردنش ترسناک است.