شعر ناگهان خوابی مرا خواهد ربود؛ خاموشی فریاد درد:
در علوم اعصاب، خواب REM با کاهش موقت نوراپینفرین، بار هیجانی خاطرات دردناک را خنثی میکند. انگار هر شب «خوابی» ما را میرباید تا از فریاد درد روز تهی شویم. این استعاره شاعرانه، دقیقاً مکانیسم ترمیم روانی مغز را توصیف میکند. آیا شاعر ناخودآگاه این فرآیند زیستی را دریافته بود؟
راهکار:
از دیدگاه عصبشناسی، این شعر فرآیند پردازش هیجانی در خواب را بازتاب میدهد. هر شب با ورود به خواب عمیق، مغز بدون آگاهی ما، فریادهای فروخورده روز را بیصدا میکند. شاید این بیت نه نوید مرگ، که ستایش خواب شفابخش باشد.