کاش بودی؛ دلتنگی برای عزیزی که در آسمان است:
در مغز، دلبستگی به آدمها مثل اعتیاد عمل میکند. مسیر دوپامینیِ پاداش بعد از فقدان هنوز با یاد چهرهی او فعال میشود و هر بار که جایش خالی است، «خطای پیشبینی» رخ میدهد: مغز انتظار ملاقات دارد، ولی نمیبیند. پس «کاش بودی» فقط دلتنگی نیست؛ یک مکانیسم تکاملی است که بدن را برای جستوجوی وابستهای که دیگر نیست به حرکت درمیآورد. چه چیزی این حلقه را در مغز آرام میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان از «آسمان» به «جای خالیِ یک رابطه» تعبیر کرد؛ شاید کسی در همین نزدیکی است که دلت برایش تنگ شده. یک پیام کوتاه بفرست، حتی اگر جواب نداد، گفتنش حال تو را سبک میکند.