فیودور داستایوفسکی

هماتاقی عنکبوتی و پرسش فلسفی شبانه:

از دیدگاه تکاملی، مغز انسان برای نسبت دادن قصد و ذهنیت به موجودات دیگر سیم‌کشی شده، پدیده‌ای به نام «نظریه ذهن». این مکانیسم بقا بود اما اکنون باعث می‌شود به ماشین‌ها، حیوانات و حتی الگوهای آب و هوا هم نیات انسانی نسبت دهیم. آیا تنهایی مدرن، این غریزه را تشدید کرده تا در کوچکترین هم‌زیست‌ها به دنبال رفیق بگردیم؟

راهکار:

این ایده را میتوان با نوشتن یک داستان کوتاه از دیدگاه آن عنکبوت گسترش داد. چه خاطراتی از زندگی مشترک در اتاق داشت؟ آخرین فکرش قبل از مرگ چه بود؟