فناپذیری غم

روزی که نه ما می‌مانیم و نه اندوه:

در علوم اعصاب، پدیده‌ای به نام «محوشدگی عاطفی» (Emotional Extinction) وجود دارد: هر بار که یک خاطره غمگین را به یاد می‌آوریم، مدار عصبی آن بازنویسی می‌شود و شدت هیجانی‌اش کم کم کاهش می‌یابد. یعنی حتی پیش از مرگ فیزیکی، غم از ما می‌میرد. آیا این یعنی «اندوه» قبل از «ما» ناپدید می‌شود؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه به قانون دوم ترمودینامیک تشبیه کرد: آنتروپی جهان افزایش می‌یابد و هر نظمی – حتی غم – محکوم به فروپاشی‌ست. اما نکته جالب: مغز ما برای بقا به خاطرات غمگین وابسته می‌شه. پس شاید ‘ما’ نمانیم، اما ردِّ شیمیایی غم در نورون‌های نسل بعد باقی می‌مونه.