فنا انسان و ماندن غم

شاید ما تمام می‌شویم، نه غم‌هایمان:

در عصب‌شناسی، هر بار که خاطره‌ای غمگین را به یاد می‌آوریم، مغز آن را بازنویسی می‌کند؛ به همین دلیل «غم» شیء ثابت نیست، یک بازسازی فعال است. اگر ما تمام شویم، نه فقط غم، بلکه راویِ غم هم خاموش می‌شود. آنچه می‌ماند فقط ردِ روایت است، نه خودِ احساس. کدام ماندگارتر است: تجربه یا قصه‌ای که از آن می‌سازیم؟

راهکار:

این جمله غم را موجودی زنده می‌بیند که از ما عمر می‌گیرد؛ اما دقیق‌ترش این است: ما ظرفِ لحظه‌ای غم‌هایمانیم، نه مالک ابدی آن‌ها. غم فقط تا وقتی «ما» به‌عنوان تجربه‌گر باقی باشیم معنا دارد؛ بعد از ما، شکلِ اجتماعی و روایت‌هایش می‌ماند، نه خودِ احساس.