فلسفه تنهایی لارس اسوندسن؛ چرا آدمهای تنها تنهایی را انتخاب میکنند؟:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد همان نواحی مغزی که درد فیزیکی را پردازش میکنند، هنگام طرد اجتماعی نیز فعال میشوند؛ پس «بهای روحی» با دیگران بودن فقط استعاره نیست. همزمان، مغز افراد تنها به نشانههای اجتماعی منفی حساستر میشود، تا حدی که چهره خنثی را تهدیدآمیزتر میخواند. نتیجه این است که کنارهگیری میتواند مکانیسمی محافظتی باشد که خود تنهایی را عمیقتر میکند. اگر تنهایی واقعاً انتخاب است، چرا آمیگدال اینقدر در حالت آمادهباش میماند؟
راهکار:
از منظر نظریه دلبستگی، کنارهگیری اغلب یک استراتژی اجتنابی است، نه یک ترجیح خالص؛ ذهن پس از تجربه هزینههای رابطه، برای محافظت از خود فاصله میسازد. این یعنی تنهاییِ انتخابی میتواند پاسخی آموختهشده به زخم باشد، نه خواست اصیل.