راز بیرحمی زندگی: چرا بعضی اتفاقات تلخ میافتند؟:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «رشد پس از سانحه» وجود دارد: مغز انسان تنها در مواجهه با شوکهای عمیقاً بیرحمانه است که میتواند باورهای ریشهای و محدودکنندهاش را بازنویسی کند. این فرآیند عصبی شبیه زلزلهای است که ساختمانهای فرسوده را فرو میریزد تا معماری مقاومتری سر برآورد. آیا رنجهای انتخابی میتوانند جایگزین شوکهای تصادفی زندگی شوند؟
راهکار:
شاید بیرحمی زندگی را با بیطرفی مطلق اشتباه گرفتهایم. درست مثل آتشی که میسوزاند و همزمان خاک را بارور میکند، سختیها هم ویران میکنند تا ساختاری نو بسازند. فرایندی که رنجآور است، اما برای رنسانس شخصی ما ضروری مینماید.