فلسفه شمع

فلسفه شمع: نخی که نابودش کرد:

پارادوکس شمع: نخِ درونش هم رسانندهٔ سوخت است و هم همان جزئی که می‌سوزد. در فیزیک شعله، مومِ ذوب‌شده با خاصیت مویینگی بالا می‌رود و بخارش می‌سوزد؛ بدون سوختن نخ، نور ممکن نیست. پس نابودی، شرط روشنایی است. آیا هر روشنایی ناچار چیزی از درون می‌سوزاند؟

راهکار:

این تصویر را می‌توان فراتر برد: نخ همان استعداد یا عشقی است که در سینه پنهان می‌کنیم؛ همان که به ما جان می‌دهد، اگر مهار نشود، می‌سوزاند. اما شمع بدون نخ شعله ندارد. پس مسئله حذف نخ نیست؛ تنظیم شعله است.