معنای مهمان بودن انسان در جهان:
در زیستشناسی، بدن انسان واقعاً یک اکوسیستم مهماننواز است! میزبان تریلیونها باکتری، ویروس و قارچ است که تعدادشان از سلولهای خود بدن بیشتر است. این «میکروبیوم» برای هضم، ایمنی و حتی خلقوخو حیاتی است. پس ما نه یک مهمان، که یک میزبان سیار برای جهانی نامرئی هستیم. آیا این همزیستی، تعریف «خود» را تغییر میدهد؟
راهکار:
این ایدهی «مهمان جهان بودن» را میتوان با نگاهی به فلسفهی «استعارهی مسافر» در عرفان ایرانی (مثلاً در اشعار مولوی یا حافظ) که سفر روح در دنیای فانی را شرح میدهد، گسترش داد و عمق بخشید.